من و تو و خدا

همواره عطر باور من در هوا پر است         سیاوش کسرایی

آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.

لیاقتت انسانها کیفیت زندگی را تعیین میکند نه آرزوهایشان و من متعهد

نیستم که چیزی باشم که تو میخواهی و تو هم میتوانی انتخاب کنی که از

من چه می خواهی...

میتوانی دوستم داشته باشی همین گونه که هستم، و من هم.

میتوانی از من متنفر باشی بی هیچ دلیلی و من هم.

چرا که ما هر دو انسانیم. این جهان مملو از انسانهاست، پس این جهان می

تواند هر لحظه مالک احساسی جدید باشد.

تو نمیتوانی برایم به قضاوت بنشینی و حکمی صادر کنی و من هم.اما

قضاوت و صدور حکم بر عهده ی نیروی ماورایی یعنی خداوندگار است.

دوستانم مرا همین گونه پیدا میکنند و می ستایند، حسودان از من متنفرند 

ولی باز می ستایند.

دشمنانم کمر به نابودیم بسته اند و همچنان می ستایندم.

چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستی خواهم داشت، نه حسودی

و نه دشمنی و نه حتی رقیبی، من قابل ستایشم.

و تو هم...... یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد به خاطر

بیاوری که آنهایی که هر روز میبینی و مراوده میکنی همه انسان هستند و

دارای خصوصیان یک انسان با نقابی متفاوت اما همگی جایزالخطا.

اگر انسانهارا از پشت نقابهای متفاوتشان شناختی،

نامت را انسانی باهوش بگذار.

زهرای عزیزم بی صبرانه روزها رومیگذرونم تاهرچه زوتر ببینمت

خیلی دل تنگ ونگرانتم خیلی

 اونقدر که حتی نمیتونی تصورش روبکنی زودتر برگرد

من منتظرتم  

شبیه شعر شد از بس به عشق تو ور رفت !

ببین چه زندگی خوب خوب خوبی داشت

فقط به خاطر تو به مسیر دیگر رفت

از اتفاق جدیدی که |یش آمده است

شبیه دود شد عقلم ...و از سر م دررفت

فقط به خاطر شعری که واژه  کم آورد

در ابتدای غزل زن به بیت آخر رفت

ببین !به خاطر تو آبروی دختر رفت

شبیه شعر شد از بس به عشق تو ور رفت !

که زن فرشته شد از بس تو بال و پر دادی

اگرچه زندگیش را فقط هدر دادی!

نشست بر هوس بام خانه ای که نبود!

و بعد پنجره ات را به یک نفر دادی!

که هیچ چیز نمی خواست جز دریچهء باز!

از آنچه خواسته بود از تو- هیچتر دادی!

فرشته بال کشید از دلت... فرشته رفت...

فرشته دور شد از تو... و گریه سر دادی!

همیشه زودتر از آنکه... فکر می کردی

که اتفاق نیفتاده... که هدر دادی!

تو یک فرشته ی غم آفریدی از چشمت

تو در نهایت پاییز هم ثمر دادی!!!؟؟؟

بهار غمزده بر پشت شیشیه می کوبد

که سال تازه ای... اما همیشه فردا دی...

سلام دوستان عزیز

این مطلب رو یکی از بهترین دوستم شادی عزیزم که متولد تیر ماه هست

را نوشته و از من خواست که بزارمش تو وبلاگم و من با کمال میل پذیرفتم

 و این همون دل نوشته ای که می خونید:

Che royaye talkhi! khabash nemibord labhayash ra ke

busid nafashayash hameye vojudash ra fara gereft ranji

 bozorg az amage vojudash pak shod va dar agushe

 garmash be khabi azim foru raft! nagehan khisie chizi

 ruye guneash az khab bidarash kard ou digar nabud fagat

 pari az khod ruye sineye parvane be jay gozashte bud! va

 hala salhast ke parvane dar josto juye fereshte rade paye

 ashkhayash ra donbal mikonad 

 (PALOMITA(SH

داستان عشق من به ماجرا کشید

بی تو لحظه ها گذشت و روزها گذشت

بی تو کار خنده ها به گریه ها کشید

بی تو ،این دلی که با دل تو میتپید

وه که ناله کرد و ناله کرد و ناله کرد

بی تو  ،بی تو دست سرنوشت کور من

اشک و خون بجای باده در پیاله کرد

عمر من شبی سیاه و بی ستاره بود

دیدگان تو ،ستارگان او شدند

لحظه ای زبام ابرها بر آمدند

لحظه ای به کام ابرها فرو شدند

در فروغ این ستارگان بی دوام

روزگار شادی و غمم فرارسید 

آن ،بجز دمی نماندو این همیشه ماند

این ،همیشه ماند و آن به انتها رسید

آسمان حسود بود و چشم بخت من

چون ستارگان چشم تو دمید و مرد

بی تو ، از لبان من ترانه ها گریخت

بی تو ، در نگاه من شراره ها فسرد 

آری آری ای که در منی و با منی مدام

وه که  دیگرم امید دیدن تو نیست

تو گلی ،گل بهار جاودان من

زین سبب مرا هوای چیدن تو نیست

فقط خواستم بگم برای دوستانی که این وبلاگ رو می خونند احیانا اگر مطالب موجود یا تشابهی که در

ماه ها و روزهای خاص وجود دارد را به حساب خود نگذارند چرا که هر کسی بی دلیل هم می تواند از

شعری عاشقانه یا هر شعر دیگر خوشش بیاید و این ربطی به گذشته و خاطرات گذشته ندارد و

دوستانی که متولد اواخر مرداد ماه هستند مخصوصا کسانی که در گذشته من حضور داشتند شعر های

این وبلاگ دلیلی بر سوء تفاهم نباشد

هیچ نمی دانم آنکه رفت کجا رفت

هیچ نمیپرسم آنجه بود کجا بود

هیچ نمیدانم آنچه روی به من کرد

لطف خدا یا عذاب خدا بود

رفت و دریغا دلم به رفتن آن سوخت

سوخت ولی طاقت گداختنش نیست

خانه ی عشقی که او شکست و فرو ریخت

هیچ دلی را توان ساختنش نیست

عشق فریبم دهد که در پی او رو

عقل نهیبم زند که عشق بلا بود

باز مپیما رهی که آنهمه رفتی

 باز مپیما که راه رفته خطا بود

تا به کی از شوق وعده های دروغش

سرسری انگارم این بهانهء او را

گویدم آنکس که بود در دل من مرد

در تو نیابد دلم نشانه ی او را

کیست خدایا :کسی که در دل او مرد

جز منش آیا مگر هنوز کسی بود ؟

بود و نمی گفت یا نبود و نمیگفت ؟

عشق مرا ببین که پیش او هوسی بود !

گاه ز خود پرسم آنچه بود کجا رفت

آنهمه شبهای پر امید خدا کو ؟

شهد لبش کو؟ حرارت نفسش کو ؟

آن غم شیرین که میفریفت مرا کو ؟

کو چه شد آن لحظه ای که لب به لبم دوخت ؟

کو چه شد آن لحظه ای که دل ز کفم برد ؟

دیدهء من هر چه گریه داشت نگهداشت

سینه ءمن هر چه ناله داشت فرو خورد

راستی ای آفتاب آخر مرداد !

هیچ به یاد آوری گذشته ی ما را ؟

بوسه ء گرمی که می برید نفس را ؟

برق نگاهی که می شکافت هوا را ؟

باز چه می پرسی آنکه رفت کجا رفت ؟

باز چه می پرسی آنچه بود کجا بود ؟

گویمت او جاودانه در دل من مرد 

باز مخوانش که فتنه بود و بلا بود   

نادر نادر پور

دوباره مرداد از راه رسید همون ماهی که من عاشقشم

ماهی که عشفم -همسرم تو این ماه متولد شده

ماهی که همیشه از خدا میخواستم تا شریک زندگیم متولد همین

 ماه باشه و شد

 در هر صورت خیلی خوشحالم همین چند روز پیش هم تولد ش رو  چشن گرفتیم

فردا ماه رمضان میاد و من حال و هوای عجیبی دارم خیلی عجیب هم خوشحالم و هم .....